Powstanie

1 sierpnia 1944 roku o godz. 17 wybuchło powstanie warszawskie. Do wystąpienia zbrojnego przystąpiło od 25 tys. do 37 tys. żołnierzy Armii Krajowej. Ze względu na konspirację nie wszyscy zdołali dotrzeć do punktów zbornych na czas oraz pobrać broń ze skrytek i magazynów. Do powstania dołączyli również członkowie Armii Ludowej, Narodowych Sił Zbrojnych oraz nieliczni (ukrywający się po pacyfikacji powstania w getcie) przedstawiciele Żydowskiej Organizacji Bojowej. | Powstańcy byli słabo uzbrojeni. Praktycznie tylko co dziesiąty posiadał broń, a pozostali mogli liczyć jedynie na sprzęt zdobyczny lub przejęty po poległych kolegach. Przeciwnik dysponował miażdżącą przewagą militarną. Ciężkie walki toczyły się na Woli, Ochocie, trwała batalia o utrzymanie Starego Miasta. 27 września skapitulował Mokotów. 30 września – Żoliborz. Niemcy pacyfikowali kolejne dzielnice, mordując ludność cywilną. 2 października 1944 r. podpisano akt kapitulacji. | Powstanie było zrywem ludzi młodych. Większość żołnierzy wkroczyła w dorosłość podczas okupacji. Chociaż osobiste motywy udziału w powstaniu były rozmaite, w relacjach wielu uczestników powtarzały się podobne dążenia – przede wszystkim spełnienie patriotycznego, żołnierskiego obowiązku i wyzwolenie stolicy spod władzy znienawidzonego okupanta.

Kamil Baczyński – żołnierz

Baczyński poszukiwał możliwości zaangażowania się w walkę z okupantem.
Podobnie jak jego koledzy z 23. Warszawskiej Drużyny Harcerskiej im. Bolesława Chrobrego, zwanej „Pomarańczarnią”, należał do Szarych Szeregów.

lipiec 1943 – II pluton „Alek” 2. kompanii „Rudy” batalionu AK „Zośka”,
starszy strzelec, pseud. „Zieliński”

1943 – zajęcia w konspiracyjnej Szkole Podchorążych „Agricola”

maj 1944 – udział w szkoleniu wojskowym batalionu „Zośka” pod Wyszkowem

27 kwietnia 1944 – akcja wykolejenia pociągu niemieckiego na odcinku Tłuszcz – Urle

25 maja 1944 – ukończenie turnusu Szkoły Podchorążych Rezerwy Piechoty
„Agricola”, stopień starszego strzelca podchorążego rezerwy piechoty

1 lipca 1944 – rozkazem dowódcy 2. kompanii batalionu „Zośka” zwolniony
z funkcji z powodu małej przydatności w warunkach polowych

kilka dni później – batalion AK „Parasol”, zastępca dowódcy III plutonu 3. kompanii, pseud. „Krzyś”

„Otrzymałem właśnie kartkę od Czesława Miłosza […], który rad by się przenieść w nasze okolice. Wyszedł, jak wszyscy z Warszawy – goły. […] Z taką samą sprawą pisał do mnie wcześniej Irzykowski (leży ranny w szpitalu) […]. Nie ma żadnych wieści o Jerzym Andrzejewskim. Czesław też nic nie wie. Zginęli Staff i Kaden. Zresztą wiadomości personalne są dosyć chaotyczne i niepewne […]. O reszcie tego strasznego nieszczęścia pisać nie sposób, a myśleć straszno”.

Kazimiera Wyka, list do Jerzego Turowicza, Krzeszowice, 4 października 1944